Ankara’da kültür tek bir yerden akmıyor.Aynı şehrin içinde, birbirine tam değmeyen üç ayrı hat gibi ilerliyor. Bazen yan yana duruyorlar ama aynı şeye bakmıyorlar. Aynı şehir, üç farklı hız.Bu yüzden Ankara’da sanat dediğimiz şey tek parça bir hikâye değil. Daha çok katman katman duran, zaman zaman birbirine yaklaşan ama çoğunlukla kendi halinde akan bir yapı gibi.
Görünür olan
Bir tarafta daha kurumsal, daha büyük ölçekli alanlar var. Sergiler, fuarlar, geniş katılımlı etkinlikler…Burada sanat daha çok görünürlük üzerinden konuşuluyor. Alan büyüyor, çerçeve genişliyor, şehir kendini daha dışarıya doğru kuruyor.Bu katman Ankara’nın en açık yüzü gibi. Daha düzenli, daha planlı ve daha yüksek sesli.Ama aynı zamanda en kontrollü alan da burası.
Ortak zemine karışan
Bir diğer hat daha gündelik ve daha erişilebilir. Tiyatrolar, sergiler, belediye etkinlikleri, açık programlar…Burada mesafe azalıyor. Kültür daha çok insana temas ediyor, daha çok hayatın içine karışıyor. Seyirci ile sahne arasındaki çizgi biraz daha silik.Burası Ankara’nın birlikte hareket eden tarafı gibi. Daha paylaşılabilir, daha dolaşan bir alan.Bazen bir etkinlik, sadece etkinlik olmaktan çıkıp kısa süreli bir karşılaşmaya dönüşüyor.
Sessiz kalan
Ve en arka katman.Küçük alanlar, bağımsız işler, kısa süreli karşılaşmalar…Burada hiçbir şey kendini büyütmeye çalışmıyor. Ama sürekli bir şeyler devam ediyor. Görünürlük talep etmeyen ama şehrin içinde kendine yer açan bir akış bu.Daha düşük sesli, daha dağınık ama en sürekli katmanlardan biri.Belki de en az anlatılan, ama en çok var olan tarafı burası.
Ankara’da kültür tek bir yerden akmıyor. Aynı şehir içinde farklı hızlarda, farklı yoğunluklarda ilerleyen bu katmanlar bazen birbirine yaklaşsa da çoğu zaman kendi ritmini koruyor.Belki de bu yüzden Ankara’da sanatı tek bir cümleyle anlatmak zor. Çünkü burada olan şey bir bütünlükten çok, yan yana duran ama tam birleşmeyen parçaların oluşturduğu bir alan gibi.Ve şehir, tam da bu parçalanmış haliyle kendini gösteriyor.
