Ankara denildiğinde çoğu insanın aklına gri binalar, geniş bulvarlar ve yoğun şehir temposu geliyor. Oysa Altındağ’ın içinde saklanan Hamamönü, başkentin bambaşka bir yüzünü gösteriyor. Restore edilmiş tarihi Ankara evleri, taş sokakları, küçük sanat atölyeleri ve avlulu yapılarıyla bölge; modern şehrin ortasında geçmişten kalan sakin bir geçit hissi yaratıyor.
Özellikle gün batımından sonra semtin atmosferi belirgin biçimde değişiyor. Sokak lambalarının taş yolların üzerine bıraktığı sarı ışık, ahşap evlerin arasında daha yavaş akan bir akşam hissi yaratıyor.
İnsanlar küçük masalarda uzun uzun oturuyor, kahve kokusu sokak aralarına yayılıyor, yürüyüşler acele etmeden sürüyor. Hamamönü’nün en güçlü tarafı da tam burada ortaya çıkıyor: Şehrin ortasında kısa süreliğine zamanı yavaşlatabilmesi.
Ahşap cumbalı evlerin arasından yürürken Ankara’nın eski mahalle kültürü hissediliyor. Sokak boyunca sıralanan küçük kafeler, el işi dükkânları ve kültür sanat mekânları bölgeyi yalnızca turistik bir alan olmaktan çıkarıp yaşayan bir hafıza alanına dönüştürüyor.
Hamamönü’nün en dikkat çekici taraflarından biri ise geçmişle bugünü aynı sokakta buluşturabilmesi. Bir yanda geleneksel mimari korunurken diğer yanda genç sanatçılar, bağımsız üreticiler ve küçük sergi alanları semte yeni bir hareket kazandırıyor. Özellikle hafta sonları düzenlenen sokak etkinlikleri ve canlı müzik performansları bölgenin kültürel dokusunu güçlendiriyor.
Bölge aynı zamanda Mehmet Akif Ersoy’un bir dönem yaşadığı evin müze olarak korunması nedeniyle de önemli bir kültürel durak olarak öne çıkıyor. Bu yönüyle Hamamönü yalnızca mimari değil, edebi hafızasıyla da dikkat çekiyor.Akşam saatleri ilerledikçe semtin sesi biraz daha düşüyor.
Tarihi yapıların arasında yürürken Ankara’nın merkezinde değil de başka bir dönemin içinde dolaşıyormuş hissi oluşuyor. Şehri ilk kez keşfedenler için Hamamönü, başkentin en sakin ama en karakterli yüzlerinden birini göstermeye devam ediyor.
